Een poging om een vluchtig idee in blijvende woorden te zetten

Eens in de zoveel tijd kijk ik weer eens op deze blog met de ambitie om er een stukje uit te persen. Vage ideeën die me toezingen aan de grenzen van mijn waarneming zwijgen het moment dat ik ze op papier wil zetten, ze spatten als een zeepbel uiteen. Schrijven voor een onderzoek, een paper of een essay lukt me beter. Het systematisch in woorden uitdrukken van een idee of een onderzoek vind ik prettiger, makkelijker dan een treffend stukje schrijven voor dit 'laatste oordeel'.

Een bijkomend punt is dat ik, sinds de eerste incarnatie van deze weblog, veel minder ben gaan oordelen. De puberale/adolescente neigingen om tegen het establishment te schoppen, of om onzinnige dingen af te kraken is met de jaren verdwenen.

De Britse dichter/rapper Scroobius Pip brengt het, als dichter/rapper, treffender onder woorden dan ik als (cultuur)historicus/geschiedtheoreticus in opleiding. In het nummer 'Broken Promise' - een nummer dat, om tegendraads dan toch weer te oordelen, een beetje melodramatisch is - spreekt de man wijze woorden:

"You've lost both that loving and that loathing feeling
Turns out, hell does have a bottom. And heaven, a ceiling
Both love and hate become opaque in time's wake
A face that once summoned rage now summons nothing
Whether it's emotions tethered, nerve endings severed
Or just the outlook you acquire when you're a little more weathered
Remaining conscious of this all, and in a way, feeling above it."

En zo is het maar net. Wat betreft het publiceren van meer vakinhoudelijke updates; ik ben mijn eigen criticaster. Het leeuwendeel is a) te slecht om op het internet te dumpen en b) erg saai om te lezen voor de leekzer.

Tijd voor bezinning.

Post scriptum. Opeens een idee voor een blogje. Nu nog de passende eeuwige taal vinden.